Ludzie jak niemowlęta, Bóg jak matka ich

Księga Izajasza 9,8-15
„Tak mówi Pan: – Gdyby nadejdzie czas twej łaski, wysłucham cię, w dniu zbawienia przyjdę ci z pomocą (…) Mówił Syjon: – Pan mnie opuścił, Pan o mnie zapomniał. Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu, ta, która kocha syna swego łona? A gdyby nawet zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie” (Tysiąclatka).
Mówił to Syjon w sytuacji lepszej niż ta, w której lud ten się znalazł wiele wieków później. Ale i tak Bóg nie zapomina o nim w jakimś ostatecznym rachunku historii. Wierzą w to chrześcijanie i wierzący religijnie Żydzi. Pan kocha nas nieporównanie bardziej niż ktokolwiek z ludzi, bardziej nawet niż kobieta kocha urodzone przez siebie niemowlę.
Dlaczego zatem życie nie tylko urodzonych, ale wręcz stworzonych przez Boga ludzi wygląda zupełnie tak, jakby wcale nie kochał, jakby Go w ogóle nie było? Wołanie to nasze nigdy nie milknące.

Reklama

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s