Tańczmy Mszę, czemu by nie!

Psalm 149,3
”Niech Jego imię czczą tańcem.”

To już się dzieje w Afryce i chyba Watykan się już zgadza, choć były opory. Jak inkulturacja, to takie coś jest konieczne wśród ludzi z natury radosnych i ruchliwych jak dzieci. A my powinniśmy być radośni jak dzieci, tyle że nie z natury ani nawet kultury, ale z wiary chrześcijańskiej. Ponurość to grzech poważny, smutny chrześcijanin to oksymoron. Jeśli nie taniec, co praktycznie rozumiem, to w każdym razie uśmiech do wszystkich sąsiadów wokół, uścisk serdeczny na znak pokoju wobec wszystkich uczestników Eucharystii. Pamiątki Śmierci, ale i Zmartwychwstania.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s