Słowa, co nie przeminą

Wpis na piątek 26 listopada

Ewangelia Łukasza 21,32-33
„Zaprawdę powiadam wam: nie przeminie to pokolenie, aż się wszystko stanie. Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą.”

Jezus mówił o zburzeniu Jerozolimy, ale po tym kataklizmie słowa brzmiały zapewne jak zapowiedź szybkiej Paruzji. Trudno się dziwić tej niecierpliwości: świat żydowski już się jakby zawalił, a był jeszcze w żywej pamięci Chrystus potężny cudami, który po śmierci ukazał się żyjący i powiedział, że wróci. Już Go teraz prawie widziano na obłokach… Jednak sens tych słów Ewangelii jest ponadczasowy: ten, że stanie się niejedno, będzie nawet koniec wszystkiego, ale Jego słowa nie przeminą. Bo zawsze będzie On i Jego najświętsza Ewangelia.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s